De prik van de cactus

In onze zoektocht naar een veilig accessoire voor op de salontafel kwamen we na een lange zoektocht tot de conclusie: Die bestaat niet als je ' een Luuk' van 14 maanden in huis hebt. Toch willen we hem leren dat er iets op de salontafel moet kunnen staan. Vooral ook als we bij een ander op bezoek zijn. Nu wordt alles eraf geveegd of erger nog, met een mooie boog door de lucht op de grond gesmeten.

Een tochtje naar het tuincentrum leverde me een zogenaamd ‘light bulb moment’ op. Bij het zien van de cactus dacht ik: Dat gaat Luuk niet fijn vinden, en dus veilig voor op de salontafel. Zorgvuldig koos ik 6 kleine cactussen uit met voldoende stekelkracht om Luuk op afstand te kunnen houden. Omdat de cactus ook niet mijn beste vriend is, liet ik het verpotten over aan de professional van het tuincentrum.

Na z’n middagdutje stormt onze dondersteen direct naar de salontafel, want daar valt wat te ontdekken. Een vingertje gaat voorzichtig naar de een van de cactussen en.. een prik van de cactus volgt… Zo daar zijn we voorlopig wel klaar mee denk ik. Luuk heeft de hele dag in de buurt van de salontafel gespeeld, maar is niet meer bij de cactussen geweest. 1-0 voor mama of toch niet?

De volgende dag moet Luuk gedacht hebben: nieuwe ronde nieuwe kansen. Na grondig onderzoek te hebben gepleegd is hij erachter. De plantjes prikken, maar de potjes niet. En ja hoor, daar schuiven de potjes al over de tafel. En een kwartier later liggen ze op de kop in het hoogpolig tapijt. Luuk wint en mama…. Die kan één voor één de naaldjes uit het kleed peuteren!