Hang dreumessen zorgen voor overlast

Een dreumes verschilt niet zo veel met zijn 15 jaar oudere variant ‘de hangjeugd’. Sinds een aantal maanden gaat Luuk naar het kinderdagverblijf. Een leuke omgeving waar hij gestimuleerd wordt om met anderen te spelen, zichzelf te ontwikkelen en plezier te hebben zonder speelgoed met batterijen erin. 
 
Na zo’n fijne dag vol spelletjes en knuffels is het rond half 6 tijd om ‘m op te halen. Met mijn volle hoofd van een dag vol werk loop ik het kinderdagverblijf binnen. Een grote glazen deur scheidt mij  van de chaos die het einde van de dag met zich meebrengt. Steevast staan, liggen en zitten alle dreummessen als volwaardige hangers voor de glazen deur. Gewoon te hangen en te jengelen omdat ze zich vervelen.  De juf is bezig met binnenstromende ouders en de kinders krijgen even geen aandacht.

Met moeite wurm ik me steevast door de massa kleine kinders zonder op teentjes en vingers te trappen en vind een plekje waar ik Luuks rugzak neerzet. Om vervolgens mijn stoere ‘hanger’ op te pakken en een knuffel te geven. Er geen rekening mee houdend dat de rugzak standaard door een mede hanger wordt afgepakt, opengeritst en op z’n kop wordt gehouden. Want tja, dat doet hangdreumessen dus ook, rotzooi trappen.  

Ook aan geluidsoverlast geen gebrek. Want als je de rugzak oppakt en alle eruit gegooide spullen weer zorgvuldig opbergt is er standaard wel een hanger die hier niet van is gediend. En deze  zet het vervolgens op een gillen en krijst de tent bij elkaar omdat hij het er niet mee eens is.

Wie ‘s avonds dus geen blokje meer om durft in de wijk omdat ze hangjeugd tegenkomen, is aan te raden zich ook niet rond half 6 in een kinderdagverblijf te bevinden.

Is dit een test om ons voor te bereiden op wat nog komen gaat?

Handjes graaien

Laatst vertelde een vriendin me trots dat haar dochter van zestien maanden vrolijk met haar handjes meedraait op het nummer ‘Handjes draaien’ van K3. Een blije baby, kirrend van plezier, draaiend met haar handjes en swingend met de heupjes. Helaas heeft mijn kleine man een andere favoriete bezigheid: de prullenbak. Toen wij nog met z’n tweeën waren, kochten we zo’n mooie zware design prullenbak met zware metalen ‘push klep’. Sinds een week is dit zwarte object een ware attractie in ons huis geworden. 

Onze kleine man wringt zich in allerlei bochten, om zichzelf in de spiegeling van de metalen klep te zien. Eerst heel terughoudend  met zijn kleine vingertjes tegen het klepje van de prullenbak aan te tikken. Een week later wordt er met de handjes geduwd zodat hij met twee kootjes in de bak zit. Heel trots kijkt hij om zich heen, het is ‘m gelukt! Uiteindelijk is het huilen omdat de vingertjes achter de klep vast komen te zitten. 

Tegenwoordig gaan er twee armen tot aan de ellenbogen in de prullenbak. En worden er allerlei prullen uit de bak gevist, goed bekeken en onder een luid ‘bah’ geroep in de mond gestopt… 

Ik denk dat we sinterklaas dit jaar maar eens vragen om een dvd van K3 te schenken. Kunnen wij ook eens gaan oefenen me handjes draaien in plaats van met handjes graaien.