De prik van de cactus

In onze zoektocht naar een veilig accessoire voor op de salontafel kwamen we na een lange zoektocht tot de conclusie: Die bestaat niet als je ' een Luuk' van 14 maanden in huis hebt. Toch willen we hem leren dat er iets op de salontafel moet kunnen staan. Vooral ook als we bij een ander op bezoek zijn. Nu wordt alles eraf geveegd of erger nog, met een mooie boog door de lucht op de grond gesmeten.

Een tochtje naar het tuincentrum leverde me een zogenaamd ‘light bulb moment’ op. Bij het zien van de cactus dacht ik: Dat gaat Luuk niet fijn vinden, en dus veilig voor op de salontafel. Zorgvuldig koos ik 6 kleine cactussen uit met voldoende stekelkracht om Luuk op afstand te kunnen houden. Omdat de cactus ook niet mijn beste vriend is, liet ik het verpotten over aan de professional van het tuincentrum.

Na z’n middagdutje stormt onze dondersteen direct naar de salontafel, want daar valt wat te ontdekken. Een vingertje gaat voorzichtig naar de een van de cactussen en.. een prik van de cactus volgt… Zo daar zijn we voorlopig wel klaar mee denk ik. Luuk heeft de hele dag in de buurt van de salontafel gespeeld, maar is niet meer bij de cactussen geweest. 1-0 voor mama of toch niet?

De volgende dag moet Luuk gedacht hebben: nieuwe ronde nieuwe kansen. Na grondig onderzoek te hebben gepleegd is hij erachter. De plantjes prikken, maar de potjes niet. En ja hoor, daar schuiven de potjes al over de tafel. En een kwartier later liggen ze op de kop in het hoogpolig tapijt. Luuk wint en mama…. Die kan één voor één de naaldjes uit het kleed peuteren!

Oh dennenboom oh dennenboom

Iedereen kent het traditionele kerstliedje Oh dennenboom wel. In huize Luuk gaat het liedje sinds het plaatsen van de kerstboom iets anders: " Oh dennenboom oh dennenboom wat waren uw ballen wonderschoon". Met de nadruk op waren…

Natuurlijk hadden we al een vermoeden dat alle glitter, spiegelingen en lichtjes een ongelofelijke aantrekkingskracht op onze dreumes zouden hebben. Alle kerstversiering is dan ook op ‘Luuk proof’ hoogte gehangen en geplaatst. Maar de kerstboom helaas niet, die moet het dan ook flink ontgelden.

Bij het versieren hebben we de haakjes extra hard fijn geknepen aan de houdertjes en de takken, zodat ze niet kunnen worden losgetrokken. Daar is Luuk ook achter gekomen. Maar zoals het een ware avonturier  betaamt heeft hij daar iets op bedacht: Gewoon de bal van onder vastpakken en zo hard trekken dat de bal van het kroontje schiet, dan heb je van dat haakje helemaal geen last!

Hij kirt en rent met bal de kamer rond, vol trots showt hij z’n vangst aan de katten. Als mama dan binnenkomt, heeft Luuk toch wel in de gaten dat het niet helemaal in de haak is wat hij heeft gedaan. Met een ondeugende snoet en een lachje rijkt hij de bal in de lucht en laat ‘m zo op de grond vallen, poef kapot! En met een schaterlach rent hij terug naar de kerstboom, op zoek naar een nieuwe bal...

couch surfing

Luuk kan al een paar maanden lopen. Maar nu denkt hij ook al een paar maanden dat hij grote jongens dingen kan doen. Iets wat hij natuurlijk nog niet kan, of toch wel... Als een ware headbanger staat hij al een paar weken op de blokken van zijn blokkenwagen te springen. En ook de duwauto die hij voor z'n verjaardag kreeg, is niet veilig voor onze stuntpiloot.

We hadden alleen niet verwacht dat het schilderij boven de bank zo'n aantrekkingskracht op Luuk zou hebben. Hij haalt letterlijk alles uit de kast om op de bank te klimmen. Want al heeft hij al wel de kracht, z'n beentjes zijn simpelweg nog niet lang genoeg om op de bank te klimmen. Maar daar heeft onze slimmerik dus iets op bedacht...

De houten blokjes liggen in een bakje. Als je nu de blokjes van uit het bakje haalt, en het bakje schuin tegen het bodemplankje van het tafel zet, dan ontstaat er een verhoging waarmee Luuk zichzelf op het tafeltje kan trekken, om vervolgens op de bank te ploffen. Mama had dit al snel door, dus het bakje werd tijdelijk opgeruimd. 

Mama had alleen geen rekening gehouden met het doorzettingsvermogen van haar kleine man. Een knuffelschaap en z'n speelgoedkist kunnen de truck ook doen. Je gooit gewoon een schaap voor de speelgoedkist. Stapt op het schaap en klimt zo op de kist en hoepla, daar zit je dan met je grote grijns op de bank, en mama.... die staat wederom met haar mond vol tanden.

Hang dreumessen zorgen voor overlast

Een dreumes verschilt niet zo veel met zijn 15 jaar oudere variant ‘de hangjeugd’. Sinds een aantal maanden gaat Luuk naar het kinderdagverblijf. Een leuke omgeving waar hij gestimuleerd wordt om met anderen te spelen, zichzelf te ontwikkelen en plezier te hebben zonder speelgoed met batterijen erin. 
 
Na zo’n fijne dag vol spelletjes en knuffels is het rond half 6 tijd om ‘m op te halen. Met mijn volle hoofd van een dag vol werk loop ik het kinderdagverblijf binnen. Een grote glazen deur scheidt mij  van de chaos die het einde van de dag met zich meebrengt. Steevast staan, liggen en zitten alle dreummessen als volwaardige hangers voor de glazen deur. Gewoon te hangen en te jengelen omdat ze zich vervelen.  De juf is bezig met binnenstromende ouders en de kinders krijgen even geen aandacht.

Met moeite wurm ik me steevast door de massa kleine kinders zonder op teentjes en vingers te trappen en vind een plekje waar ik Luuks rugzak neerzet. Om vervolgens mijn stoere ‘hanger’ op te pakken en een knuffel te geven. Er geen rekening mee houdend dat de rugzak standaard door een mede hanger wordt afgepakt, opengeritst en op z’n kop wordt gehouden. Want tja, dat doet hangdreumessen dus ook, rotzooi trappen.  

Ook aan geluidsoverlast geen gebrek. Want als je de rugzak oppakt en alle eruit gegooide spullen weer zorgvuldig opbergt is er standaard wel een hanger die hier niet van is gediend. En deze  zet het vervolgens op een gillen en krijst de tent bij elkaar omdat hij het er niet mee eens is.

Wie ‘s avonds dus geen blokje meer om durft in de wijk omdat ze hangjeugd tegenkomen, is aan te raden zich ook niet rond half 6 in een kinderdagverblijf te bevinden.

Is dit een test om ons voor te bereiden op wat nog komen gaat?

Handjes graaien

Laatst vertelde een vriendin me trots dat haar dochter van zestien maanden vrolijk met haar handjes meedraait op het nummer ‘Handjes draaien’ van K3. Een blije baby, kirrend van plezier, draaiend met haar handjes en swingend met de heupjes. Helaas heeft mijn kleine man een andere favoriete bezigheid: de prullenbak. Toen wij nog met z’n tweeën waren, kochten we zo’n mooie zware design prullenbak met zware metalen ‘push klep’. Sinds een week is dit zwarte object een ware attractie in ons huis geworden. 

Onze kleine man wringt zich in allerlei bochten, om zichzelf in de spiegeling van de metalen klep te zien. Eerst heel terughoudend  met zijn kleine vingertjes tegen het klepje van de prullenbak aan te tikken. Een week later wordt er met de handjes geduwd zodat hij met twee kootjes in de bak zit. Heel trots kijkt hij om zich heen, het is ‘m gelukt! Uiteindelijk is het huilen omdat de vingertjes achter de klep vast komen te zitten. 

Tegenwoordig gaan er twee armen tot aan de ellenbogen in de prullenbak. En worden er allerlei prullen uit de bak gevist, goed bekeken en onder een luid ‘bah’ geroep in de mond gestopt… 

Ik denk dat we sinterklaas dit jaar maar eens vragen om een dvd van K3 te schenken. Kunnen wij ook eens gaan oefenen me handjes draaien in plaats van met handjes graaien.